Ik dwaal af,maar niet al…… Hé desinteresse? confrontatie?

Het bijzonder lang bezig zijn met één handeling is iets wat bij mij dagelijks voorkomt. Ook al is het maar een handeling die misschien maar 5 minuten duurt. Goed, dit is niet raar voor iemand met ADD, je bent snel afgeleid er gaan meerdere dingen in je hoofd om en vergeet waar je mee bezig bent. Wat wel vervelend is, is dat het niet zich alleen aan de binnenkant uit maar ook naar de buitenkant…

Wauw, wat maakt hij veel handgebaren en waarom kijkt hij me aan? Ow ik ben vergeten een mail te sturen… eh ja, wat doe ik hier? ah ja, ik ging iets doen in de keuken… Ik word op mijn schouders getikt, ik draai mij om en zie de man staan waar ik net ook al bijstond hij kijkt mij verbaasd aan en zegt: “Waarom liep je weg? Vond je het niet interessant?”.  “Oooh… dat was het! sorry, ik was vergeten dat we stonden te praten!”. Die blikken in de ogen van de persoon waar je dat tegen zegt staan altijd verbaasd. Hoezo vergeet je dat je met iemand aan het praten bent?. Ja, dat kan!.

Ik vergeet waar ik mee bezig ben en ga ik direct aan de slag wat er op dat moment in mijn hoofd schiet. Zoals gewoonlijk begin ik met volle goede moed aan een klus, maar ik kan het helaas nooit afmaken. Met het resultaat dat mijn koffer, half uitgepakt,  midden in de kamer ligt (ik ben er al 10x overheen gevallen, en een paar keer mijn teen er tegen gestoten…Auw!). Elke keer zeg je tegen jezelf ik ruim dit zo op, maar het gebeurt nooit. Opruimen is bij mij een synoniem voor de troep erger maken. Zucht.. laat dan maar zitten.

Oplossing: 

Onlangs ben ik aan de medicijnen gegaan, waardoor ik mij nu iets langer kan focussen op 1 taak. Ik raad het aan mocht je net zo snel afgeleid zijn als ik. Wel moet je daarmee uitkijken, bijvoorbeeld hoe je er op reageert/en hoe je gezondheid is (deze medicijnen komen helaas niet zonder consequenties 🙁 ).

Je kan het ook gewoon accepteren dat je snel afgeleid raakt, als je aan het afdwalen bent ga dan ook even iets anders doen en ga later weer verder waar je mee bezig was. Bijvoorbeeld: pak je koffer uit, zet een wekker (10/15/20 minuten) gaat de wekker laat je lekker alles even voor wat het is en ga je wat anders doen (eten/wandelen). Na die pauze ga je weer verder! ( jaja, dan ben je inderdaad wel erg lang bezig met je taak, maar dan kan je het even uit je hoofd zetten!)

DESINTERESSE!?…. Absoluut niet! Ik vergeet het gewoon dat ik met je aan het praten ben! Eenmaal in mijn dagdroom modus vergeet ik werkelijk alles wat er in de wereld is. Op de middelbare school waren de leraren niet echt over mij te spreken. Ik dwaalde vaak af en zat chagrijnig naar buiten te staren (dagdroommodus). Waardoor ik vervolgens opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd kreeg van leraren dat ik een passief agressieve houding in de les had en daarmee zou ik andere leerlingen beïnvloeden. Totaal overrompeld zat ik naar mijn leraar te kijken en te bedenken wat ik dan eigenlijk fout deed. Elke les deed ik echt wel mijn best om op te letten maar het lukte gewoon niet. Op dat moment wist ik niet dat ik ADD had. Sterker nog ik had nog NOOIT van ADD gehoord, wel van ADHD (maar dat kon ik niet hebben). Ik was er van uit gegaan dat het normaal is om niet geïnteresseerd in school te zijn, Tja.. je was tenslotte puber!  Als er toen iemand naar mij was toe gekomen om met mij over mogelijke “problemen” te praten, was er veel leed gespaard gebleven. Maar ja, achteraf is altijd makkelijker praten ;).

Niet alle “beperkingen” zijn zichtbaar, niet alle “beperkingen” zijn bespreekbaar. Er is nog schaamte, vooral bij  mentale “beperkingen”. Helaas staat ADD in het algemeen nog in de kinderschoenen, daardoor is er veel onbegrip en onwetendheid. Gelukkig zijn er meer onderzoeken gekomen naar het fenomeen ADD en worden er ook steeds meer pagina’s over ADD gemaakt op sociale media. Aandacht is belangrijk! Hoe meer aandacht, hoe meer het bespreekbaar wordt!. Aan je omgeving vertellen dat je ADD hebt is een obstakel, je loopt er liever niet te koop mee.

Confrontatie = Acceptatie

Ten eerste moet jezelf er nog achter komen wat het nou eigenlijk allemaal precies inhoud, is voor jezelf een confrontatie! Hoe nu verder?. Ten tweede je omgeving inlichten, begrijpen ze wat het betekent? Kijken ze nu misschien anders naar mij dan voorheen? Gedragen zij zich nog wel hetzelfde tegenover mij? etc. Dit is ook een confrontatie naar je omgeving toe, zij zullen zich misschien gaan afvragen hoe zij hier op moeten reageren.  Er zullen mensen bij zitten die dit nooit willen begrijpen, maar dan komt nu het volgende: Acceptatie! Geen mens is hetzelfde, iedereen reageert weer anders op een situatie.  Accepteer dat je niet iedereen tevreden kan houden of positief over jou kan laten denken, als het geen “beperking” is waar ze je op af kunnen kraken dan zoeken ze wel iets anders wat in hun ogen “raar” is! Accepteer dat je zo bent (ja.. dus.. ik heb ADD…. niks mis mee!) want ik vind zelf er heel veel leuke kanten aan zitten bij ADD (creatief, impulsief, sociaal en nog veel meer..)!. 

 

#AlleDagenDromerig

 

 

Leave a Reply