Ik ben een beetje verward… heel af en toe maar… toch?

Mensen zeggen dat ik weleens verstrooid overkom… Haha! Valt wel mee… toch?

JAA! Het is mij eindelijk gelukt om op tijd bij college te komen! Ik loop vol zelfvertrouwen de klas binnen en ik ga zitten aan een tafel. Op het moment dat ik mijn jas uit doe realiseer ik mij dat ik geen BH heb aangedaan en dat ik mijn pyjama shirt (wel van Harry Potter..) ook nog aan heb! Ai! Dan maar mijn jas aan houden…. helaas stond de verwarming erg hoog en had ik het bloedheet… Tja, je zou een dagje is een keer iets niet vergeten…

Natuurlijk zal ik het boek niet vergeten mee te nemen! zeg verontwaardigd tegen mijn docent, die mij over de rand van zijn bril aankijkt met opgetrokken wenkbrauwen. “Meneer, echt geloof me.. ik neem het mee!”. Nadat ik er nogal een punt van had gemaakt dat ik boek mee zou nemen, liep ik naar huis. Van de trein naar mijn huis is het 20 minuten lopen. In deze tijd had ik een liedje gemaakt met de tekst: “Ik ga mijn boek niet vergeten en iedereen zal het weten. Ja, ik neem mijn boek mee, olé olé olé!”. Het liedje sloeg totaal nergens op, maar ik heb er een hele dag mee in mijn hoofd gezeten en de volgende dag wist ik het liedje nog steeds. Ik wandel (naja het was meer rennen, want joh mijn planning kwam weer eens niet uit..) naar de trein… ik sta in de trein, nog steeds met het liedje in mijn hoofd… ik loop naar de les en ik gooi die deur open… het allereerste wat de leraar tegen mij zegt is: “Zo, heb je het boek meegenomen?”. Ik voel letterlijk de grond onder mijn voeten verdwijnen… Het liedje was blijven hangen, maar helaas de boodschap niet want daar stond ik voor de klas zonder boek en met een geïrriteerde leraar.

Het treinleven gaat niet altijd over rozen… het is nooit zoals je leest in van die mooie romans, dat je liefde vindt en blablabla.. Om naar mijn familie te gaan zit ik 2,5 uur in de trein, dat is lang maar heb je wel genoeg tijd om aan je studie te werken en je creatieve uitspattingen op papier te zetten. Ik pak mijn laptop en ik begin te studeren, niks aan het handje behalve dat ik snel afgeleid raak. Na een uur word ik op mijn schouder getikt door een jongen, hij kijkt me aan en vertelt dat hij al heel lang vanaf mijn kant een zoemend geluid hoort. Ik keek hem niet begrijpend aan want ik hoorde wel dat zoemend geluid maar wist niet dat het van “mij” was. Hij legde uit dat het mijn computer kon zijn en misschien wel over verhit was. We luisterden beide naar de laptop maar daar kwam het geluid niet vandaan. Hij veronderstelde dat het misschien de trein zelf was en hij ging weer op zijn plaats zitten. Na 10 minuten realiseerde ik dat het niet de trein was maar dat het geluid uit mijn tas kwam! Mijn elektrische tandenborstel zat in mijn tas die had ik gedachteloos gepakt toen ik studieontwijkend gedrag  aan het vertonen was, ik had hem aangezet en weer in mijn tas gedaan waar hij een uur lang heeft aangestaan. Super onhandig! en mijn arme medereizigers die 1 uur lang dit hebben moeten aanhoren… Oepsie!

#AlleDagenDromerig

Instagram: @lidwiennk

 

One Reply to “Ik ben een beetje verward… heel af en toe maar… toch?”

Leave a Reply