Wist je dat?…

Wist je dat…..

  • Attention Deficit Disorder (ADD) is een aangeboren, erfelijke “afwijking”. ADD heeft te maken met de hersenen. De hersenen van iemand met ADD is anders dan iemand zonder ADD…

  • Neurotransmitters in onze hersenen zorgen voor signaaloverdracht.

  • Een van deze neurotransmitters is dopamine… ADD’ers hebben tekort aan dopamine.

 

Ik ben een beetje verward… heel af en toe maar… toch?

Mensen zeggen dat ik weleens verstrooid overkom… Haha! Valt wel mee… toch?

JAA! Het is mij eindelijk gelukt om op tijd bij college te komen! Ik loop vol zelfvertrouwen de klas binnen en ik ga zitten aan een tafel. Op het moment dat ik mijn jas uit doe realiseer ik mij dat ik geen BH heb aangedaan en dat ik mijn pyjama shirt (wel van Harry Potter..) ook nog aan heb! Ai! Dan maar mijn jas aan houden…. helaas stond de verwarming erg hoog en had ik het bloedheet… Tja, je zou een dagje is een keer iets niet vergeten…

Natuurlijk zal ik het boek niet vergeten mee te nemen! zeg verontwaardigd tegen mijn docent, die mij over de rand van zijn bril aankijkt met opgetrokken wenkbrauwen. “Meneer, echt geloof me.. ik neem het mee!”. Nadat ik er nogal een punt van had gemaakt dat ik boek mee zou nemen, liep ik naar huis. Van de trein naar mijn huis is het 20 minuten lopen. In deze tijd had ik een liedje gemaakt met de tekst: “Ik ga mijn boek niet vergeten en iedereen zal het weten. Ja, ik neem mijn boek mee, olé olé olé!”. Het liedje sloeg totaal nergens op, maar ik heb er een hele dag mee in mijn hoofd gezeten en de volgende dag wist ik het liedje nog steeds. Ik wandel (naja het was meer rennen, want joh mijn planning kwam weer eens niet uit..) naar de trein… ik sta in de trein, nog steeds met het liedje in mijn hoofd… ik loop naar de les en ik gooi die deur open… het allereerste wat de leraar tegen mij zegt is: “Zo, heb je het boek meegenomen?”. Ik voel letterlijk de grond onder mijn voeten verdwijnen… Het liedje was blijven hangen, maar helaas de boodschap niet want daar stond ik voor de klas zonder boek en met een geïrriteerde leraar.

Het treinleven gaat niet altijd over rozen… het is nooit zoals je leest in van die mooie romans, dat je liefde vindt en blablabla.. Om naar mijn familie te gaan zit ik 2,5 uur in de trein, dat is lang maar heb je wel genoeg tijd om aan je studie te werken en je creatieve uitspattingen op papier te zetten. Ik pak mijn laptop en ik begin te studeren, niks aan het handje behalve dat ik snel afgeleid raak. Na een uur word ik op mijn schouder getikt door een jongen, hij kijkt me aan en vertelt dat hij al heel lang vanaf mijn kant een zoemend geluid hoort. Ik keek hem niet begrijpend aan want ik hoorde wel dat zoemend geluid maar wist niet dat het van “mij” was. Hij legde uit dat het mijn computer kon zijn en misschien wel over verhit was. We luisterden beide naar de laptop maar daar kwam het geluid niet vandaan. Hij veronderstelde dat het misschien de trein zelf was en hij ging weer op zijn plaats zitten. Na 10 minuten realiseerde ik dat het niet de trein was maar dat het geluid uit mijn tas kwam! Mijn elektrische tandenborstel zat in mijn tas die had ik gedachteloos gepakt toen ik studieontwijkend gedrag  aan het vertonen was, ik had hem aangezet en weer in mijn tas gedaan waar hij een uur lang heeft aangestaan. Super onhandig! en mijn arme medereizigers die 1 uur lang dit hebben moeten aanhoren… Oepsie!

#AlleDagenDromerig

Instagram: @lidwiennk

 

Re-attach therapie

Therapie in vorm van aanraking… Tegen stress en faalangst, helpt bij concentratieproblemen, werkt ook voor blokkades in de ontwikkeling door problemen op persoonlijk of sociaal gebied, en helpt als je moeilijkheden hebt met plannen en organiseren.

Het doel van deze therapie is het werken aan je zelfbeeld, iets waar ik en vele andere ADD’ers nogal mee worstelen. Bij mij uitte het ‘lage’ zelfbeeld in mijn school. Omdat ik van mijzelf wist dat ik een concentratieprobleem had (maar geen idee dat het ADD was) had ik een houding van desinteresse, en deed ik geen moeite om een opdracht goed af te ronden omdat het mij toch wel niet zou lukken. Helaas bleef het niet bij dit. Ik ontwikkelde een constant negatieve houding naar alles toe, zoals; sporten en uitgaan met vrienden.

Dit veranderde (gelukkig) wel een beetje toen ik ging studeren in een andere stad met mensen die ik niet kende en de omgeving mij onbekend was. Maar dit was helaas van korte duur. Al snel kwam het negatieve zelfbeeld naar boven dat mij belemmerde bij het studeren. Na dat er bij mij geconstateerd was dat ik ADD had, werd mij veel duidelijk.

Op een gegeven moment ben ik door verwezen naar de Re-Attach therapie. Deze therapie duurt maar van 1 tot 5 sessie’s van 15 minuten. wat het inhoud is dat je op een neutrale plek zit met je “begeleider” en jij je ogen dicht doet, hij tikt met zijn vingers op je handen om zo gevoelens bij gedachten te creëren. Dit is heel simpel uitgelegd maar daar komt het wel op neer. (meer lezen over wat deze therapie inhoud ga naar de site: Reattach therapy).

Mijn persoonlijke ervaring met deze therapie is positief. Ik merk dat ik mijzelf iets minder snel verzet tegen vervelende situaties. Natuurlijk is de behandeling nog lang niet klaar, maar we zijn goed op weg.

Ik raad het aan om het in ieder geval te proberen. Ik hoop dat het voor jullie een steun is, wetende dat er iets bestaat wat wellicht helpt om sommige dingen in het leven gemakkelijker te maken. Veel succes!

 

Niet alle “beperkingen zijn zichtbaar, niet alle “beperkingen”zijn bespreekbaar…

 #AlleDagenDromerig

#Thevividmind

 

 

 

 

 

Dromen…

In dromen kan je alles, geen beperkingen. Geen wonder dat ik heel snel vergeet dat er een werkelijkheid is. #AlleDagenDromerig

20905478_345872652514366_5576438602000236544_n

Ik zie de blikken van andere mensen als ik mijn eentje in een hoekje zit, wat doet ze daar? heeft ze geen vrienden?. Ik zit het liefst alleen vooral in een drukke omgeving, ik kan mij volledig afsluiten. Mijn studentenkamer is de enige kamer die ik voor mijzelf heb. Het is donker in mijn kamer dat vind ik het prettigst omdat ik overgevoelig ben voor licht, hoe donkerder het is des te minder prikkels er zijn. Omdat ik zo gefixeerd ben op mijn kamer vind ik het heel moeilijk om andere mensen in mijn kamer te laten. Het voelt alsof je letterlijk in mijn hersenen zit en mijn wereld ziet om vervolgens de boel te komen plat walsen. Alhoewel “plat walsen” als dat echt zou gebeuren ben je minstens een paar dagen bezig. Want tjaa.. mijn kamer is een projectie van mijn gedachten namelijk een grote chaos!

De constante ruis in mijn hoofd, filmpjes die achter elkaar afspelen en de creatieve uitspattingen kunnen wel eens vermoeiend worden. Om mijn gedachten te overstemmen zit ik vaak met keiharde muziek aan te leren en ook als ik aan het lopen ben of gewoon eventjes niks aan het doen ben staat de muziek altijd aan. Zonder muziek is er een oorverdovende stilte….

Ik hou van de zon, de zomer en alle mooie kleuren van de natuur. Toch is mijn absolute favoriet de zomeravonden, het donker en de hitte. Die twee zijn het recept om weg te dromen, het lijkt wel alsof het donker de verhalen tot leven brengt.  In het donker zit de inspiratie en daarom schrijf ik het liefst mijn blog in het donker.

Helaas, kan je niet altijd afdwalen naar je eigen wereld! Alleen heb ik er helaas niet veel over te zeggen, het gebeurt gewoon. Maar ja, maakt voor mij niet heel veel uit! Heb je me nodig? Tja.. jammer dan! Ik ben gewoon eventjes niet aanwezig!

niet-aanwezig

#AlleDagenDromerig

#Follow

Instagram: @lidwiennk

Ik dwaal af,maar niet al…… Hé desinteresse? confrontatie?

Het bijzonder lang bezig zijn met één handeling is iets wat bij mij dagelijks voorkomt. Ook al is het maar een handeling die misschien maar 5 minuten duurt. Goed, dit is niet raar voor iemand met ADD, je bent snel afgeleid er gaan meerdere dingen in je hoofd om en vergeet waar je mee bezig bent. Wat wel vervelend is, is dat het niet zich alleen aan de binnenkant uit maar ook naar de buitenkant…

Wauw, wat maakt hij veel handgebaren en waarom kijkt hij me aan? Ow ik ben vergeten een mail te sturen… eh ja, wat doe ik hier? ah ja, ik ging iets doen in de keuken… Ik word op mijn schouders getikt, ik draai mij om en zie de man staan waar ik net ook al bijstond hij kijkt mij verbaasd aan en zegt: “Waarom liep je weg? Vond je het niet interessant?”.  “Oooh… dat was het! sorry, ik was vergeten dat we stonden te praten!”. Die blikken in de ogen van de persoon waar je dat tegen zegt staan altijd verbaasd. Hoezo vergeet je dat je met iemand aan het praten bent?. Ja, dat kan!.

Ik vergeet waar ik mee bezig ben en ga ik direct aan de slag wat er op dat moment in mijn hoofd schiet. Zoals gewoonlijk begin ik met volle goede moed aan een klus, maar ik kan het helaas nooit afmaken. Met het resultaat dat mijn koffer, half uitgepakt,  midden in de kamer ligt (ik ben er al 10x overheen gevallen, en een paar keer mijn teen er tegen gestoten…Auw!). Elke keer zeg je tegen jezelf ik ruim dit zo op, maar het gebeurt nooit. Opruimen is bij mij een synoniem voor de troep erger maken. Zucht.. laat dan maar zitten.

Oplossing: 

Onlangs ben ik aan de medicijnen gegaan, waardoor ik mij nu iets langer kan focussen op 1 taak. Ik raad het aan mocht je net zo snel afgeleid zijn als ik. Wel moet je daarmee uitkijken, bijvoorbeeld hoe je er op reageert/en hoe je gezondheid is (deze medicijnen komen helaas niet zonder consequenties 🙁 ).

Je kan het ook gewoon accepteren dat je snel afgeleid raakt, als je aan het afdwalen bent ga dan ook even iets anders doen en ga later weer verder waar je mee bezig was. Bijvoorbeeld: pak je koffer uit, zet een wekker (10/15/20 minuten) gaat de wekker laat je lekker alles even voor wat het is en ga je wat anders doen (eten/wandelen). Na die pauze ga je weer verder! ( jaja, dan ben je inderdaad wel erg lang bezig met je taak, maar dan kan je het even uit je hoofd zetten!)

DESINTERESSE!?…. Absoluut niet! Ik vergeet het gewoon dat ik met je aan het praten ben! Eenmaal in mijn dagdroom modus vergeet ik werkelijk alles wat er in de wereld is. Op de middelbare school waren de leraren niet echt over mij te spreken. Ik dwaalde vaak af en zat chagrijnig naar buiten te staren (dagdroommodus). Waardoor ik vervolgens opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd kreeg van leraren dat ik een passief agressieve houding in de les had en daarmee zou ik andere leerlingen beïnvloeden. Totaal overrompeld zat ik naar mijn leraar te kijken en te bedenken wat ik dan eigenlijk fout deed. Elke les deed ik echt wel mijn best om op te letten maar het lukte gewoon niet. Op dat moment wist ik niet dat ik ADD had. Sterker nog ik had nog NOOIT van ADD gehoord, wel van ADHD (maar dat kon ik niet hebben). Ik was er van uit gegaan dat het normaal is om niet geïnteresseerd in school te zijn, Tja.. je was tenslotte puber!  Als er toen iemand naar mij was toe gekomen om met mij over mogelijke “problemen” te praten, was er veel leed gespaard gebleven. Maar ja, achteraf is altijd makkelijker praten ;).

Niet alle “beperkingen” zijn zichtbaar, niet alle “beperkingen” zijn bespreekbaar. Er is nog schaamte, vooral bij  mentale “beperkingen”. Helaas staat ADD in het algemeen nog in de kinderschoenen, daardoor is er veel onbegrip en onwetendheid. Gelukkig zijn er meer onderzoeken gekomen naar het fenomeen ADD en worden er ook steeds meer pagina’s over ADD gemaakt op sociale media. Aandacht is belangrijk! Hoe meer aandacht, hoe meer het bespreekbaar wordt!. Aan je omgeving vertellen dat je ADD hebt is een obstakel, je loopt er liever niet te koop mee.

Confrontatie = Acceptatie

Ten eerste moet jezelf er nog achter komen wat het nou eigenlijk allemaal precies inhoud, is voor jezelf een confrontatie! Hoe nu verder?. Ten tweede je omgeving inlichten, begrijpen ze wat het betekent? Kijken ze nu misschien anders naar mij dan voorheen? Gedragen zij zich nog wel hetzelfde tegenover mij? etc. Dit is ook een confrontatie naar je omgeving toe, zij zullen zich misschien gaan afvragen hoe zij hier op moeten reageren.  Er zullen mensen bij zitten die dit nooit willen begrijpen, maar dan komt nu het volgende: Acceptatie! Geen mens is hetzelfde, iedereen reageert weer anders op een situatie.  Accepteer dat je niet iedereen tevreden kan houden of positief over jou kan laten denken, als het geen “beperking” is waar ze je op af kunnen kraken dan zoeken ze wel iets anders wat in hun ogen “raar” is! Accepteer dat je zo bent (ja.. dus.. ik heb ADD…. niks mis mee!) want ik vind zelf er heel veel leuke kanten aan zitten bij ADD (creatief, impulsief, sociaal en nog veel meer..)!. 

 

#AlleDagenDromerig

 

 

TO-DO lijst!

Lang leve de Post-it papiertjes en hun felle kleurtjes! Kies voor elke activiteit een kleur uit (bijv. roze staat voor eten) dus elke keer als je een activiteit gaat doen wat eten inhoud, neem je een roze briefje en schrijf je het op! Dat kan boodschappen doen betekenen, uiteten gaan of eten koken.

  1. Maak een lijstje! (kleur&activiteit)
  2. Hang/leg het op een plek waar je minstens 100x voorbij loopt!
  3. Raak het niet kwijt!
  4. Lees elke keer het lijstje opnieuw, waardoor je het gaat onthouden!

Het is één van de moeilijkste dingen om te doen. Ik heb er ook nog steeds moeite mee, maar het moet een gewoonte gaan worden. Raak niet gefrustreerd als het weken achter elkaar misgaat! Rome is ook niet in één dag gebouwd!

Zet hem op! 

 

#AlleDagenDromerig

 

Energiebesparingsstand…. #Part2

Je had er zo naar uitgekeken… na een druk dagje lekker je bedje in te kruipen. Sterker nog je had vanochtend  het voornemen om vroeg naar bed te gaan! Wonder boven wonder is dat je nog gelukt ook! (want voornemens zijn niet echt je sterkste kant ;)). Klik! Het licht gaat uit en je oogjes gaan dicht. 1… 2… 3… laat de film beginnen.

Op het moment dat jij hebt besloten om te gaan slapen , vinden je hersenen het wel een goed idee om een gezellig film avondje te houden. Doordat de hersenen van iemand met ADD langer de tijd nodig hebben om alles een plek te geven, kost het ons ook meer moeite om in slaap te vallen. Je herinneringen en hersenspinsels komen voorbij (lekker alle gênante momenten herbeleven). Zucht… gaan we weer… zo lig je nog wel even naar het plafond te staren… dan toch maar weer op je mobiel kijken, op een gegeven moment zijn je hersenen zo moe dat ze zich gewonnen geven.

Ik ben (net als heel veel ADD’ers) een avondmens, zodra het begint te schemeren kom ik tot leven. De hele dag breng je als een zombie door en ‘s avonds kom je tot leven (zouden ADD’ers eigenlijk vampieren zijn? Haha mindf*ck!). Ik kan heel goed ‘s avonds leren of verslagen typen. Dat komt ook omdat ik overgevoelig ben voor licht. Ik zit altijd met mijn gordijnen dicht/halfdicht, zo kan ik mij het beste concentreren/functioneren.

Nou klinkt dit bij heel veel mensen bekend in de oren maar in mijn geval heeft het vooral veel slaapproblemen opgeleverd. Daarnaast heb ik nog weleens last van REM-slaap. http://www.dagennachtrust.nl

Hier heb ik een paar tips voor je wat kan helpen om je in ieder geval rustiger te laten “inslapen”.

Tip 1 : Schrijf je gedachtes op! Ja ja het klinkt duf maar het heeft mij erg veel geholpen.

Tip 2: Ga niet vlak voor het slapen gaan aan de gang met elektronische apparaten, je wordt er erg onrustig van. (is heel moeilijk tegenwoordig met smartphones en tablets) 

Tip 3: Eet weinig koolhydraten vlak voordat je gaat slapen. Ik eet vrij laat en ga daarna al vrij snel slapen, maar je slaapt er vrij onrustig van, dus wacht even met slapen nadat je gegeten hebt en vooral als je veel koolhydraten op hebt gehad.

Tip 4: Maak een avond wandeling! Frisse lucht en lopen is zeer goed voor je hersenen, zo kan je tijdens het lopen de gedachten die je erg dwars zitten van je af laten “lopen”. 

Na alsnog heel lang wakker hebben gelegen ben je toch uiteindelijk in slaap gevallen, alleen maakt het voor mij niet uit of ik er om 10 uur ‘s avonds er in lig of om 2 uur ‘s nachts ik slaap standaard maar 7 uur ongeveer, ook al zet ik geen wekker zodra ik wakker wordt kom ik niet meer in slaap.

MAARR…. kijk uit! kom niet in mijn buurt in de ochtend, aanspreken is op eigen risico. EXPLOSIEGEVAAR! Ik heb een onwijs ochtendhumeur. De reden is dat de hersenen van iemand met ADD moeilijker “uit te schakelen” zijn en in de ochtend het ook wel wat langer duurt voordat ze weer opgestart zijn. Hoppaa koffie/cola ingooien en je kan er weer voor gaan. Na mijn college duik ik altijd voor een uurtje mijn bed in om bij te slapen. Ik heb dat een tijdje geleden stop gezet om overdag te gaan slapen met de gedachten dat ik dan in de avond misschien wel makkelijker in slaap zou komen maar dat maakte geen verschil. Jep, even opladen want je hersenen hadden alweer de melding gegeven dat je batterijen alweer leeg waren, zo dat je lichaam weer op energiebesparingsstand stond. (Ik ben voor een oplaadsnoertje!)

Dit is één van de vele redenen dat een alledaagse taak voor mij en veel andere mensen met ADD al een hele opgave is. Er zijn heel veel mensen zonder ADD die dit niet begrijpen: “Hoe kan een dagtaak zoals boodschappen doen al zo’n opgave zijn? waarschijnlijk verzint ze dit gewoon”. Ik kan met zekerheid zeggen dat we dit ABSOLUUT NIET VERZINNEN! We zijn hier namelijk ook echt niet trots op en we willen al helemaal geen aandacht trekken hier mee!  Ik wil dit heel snel de wereld uit helpen!

 

#AlleDagenDromerig

PS. Als jullie mijn instagram gaan volgen kan ik jullie up-to-date houden over mijn blog! (@lidwiennk) #workinprogress!

 

 

Energiebesparingsstand….. 20% #Part1

JAAA! het is weer eens payday! Je inner- shopaholic komt naar boven. Het geld brand in je zakken dus je rent naar je lievelingswinkels. Even snel kijken wat de stijl is voor het nieuwe seizoen of kleine hebbedingtjes kopen uit de sale. Je bent er helemaal klaar voor! De volle 100%!…

Ik word zo gelukkig van leuke winkels met mooie kleding of schoenen en make-up. Al die mooie kleuren, mensen die in de winkelstraat lopen, luide muziek die uit de winkels komt en die keuzes maken….. Pfff. Alles komt tegelijk binnen (prikkels!) je wordt over gestimuleerd en je voelt je batterij leeg lopen….20%.

Na een halfuur begint mijn batterij in één keer leeg te lopen. Net zoals op de Iphone heb je een knopje voor de energiebesparingsstand. Mijn hoofd doet precies hetzelfde…Klik! De automatische piloot wordt ingeschakeld dat houdt in dat ik loop, kijk, luister en adem maar eigenlijk heb ik niks door. Wat er vooral bij mij gebeurt is dat ik op dat moment vertrek naar een andere wereld in mijn gedachten. Wat er in die wereld gebeurt is elke keer weer anders. Van gebeurde verhalen die je opnieuw herbeleeft tot complete fantasie verhalen.

De reden dat na een halfuur mijn batterij alweer leeg is omdat alles wat erin onze omgeving gebeurt een prikkel is. Mensen zonder ADD hebben die prikkels ook maar de “filter” die in hersenen zit zorgt ervoor dat sommige prikkels meer eruit gefilterd wordt. Bij ADD’ers ontbreekt de filter, dat zorgt voor overgevoeligheid voor emoties, afgeleid enz….  Het kost veel te veel inspanning en op een gegeven moment is de energie gewoon weg, met gevolg tot de ultieme Hulk momentjes oftewel om niks compleet uit je dak gaan. Wat bij mij het vaakst voorkomt is wanneer ik in een andere wereld zit met mijn gedachten let ik totaal niet op, waardoor ik tegen andere mensen op bots. Altijd super ongemakkelijke momentjes…. Ik ben de tel kwijt geraakt!     Daarom is het voor mij verleidelijker om op de bank te blijven liggen met de voetjes omhoog!  Liever lui dan moe!

Helaas zijn wij geen smartphones en kunnen we niet onze energiebatterijtje opladen met een stekker, zou wel superhandig zijn! Tot nu toe kunnen we alleen nog maar opladen met slaap……

Wordt vervolgd…….

#AlleDagenDromerig

 

 

Alle dagen dromerig….(AttentionDeficitDisorder)

Daar zit je dan achter je bureau te leren voor een toets. Je bent binnen 15 minuten al 2 keer naar de wc geweest en meerdere keren van je kamer naar de keuken gelopen voor wat te snacken. Eindelijk zit je weer achter je bureau en ja hoor… stiekem nog één aflevering kijken van je favoriete serie op Netflix  of je vrienden taggen in een Facebook bericht. Uiteindelijk is er van leren niks terecht gekomen… Herkenbaar? De kans is groot dat je dan Attention Deficit Disorder hebt.

Continue reading “Alle dagen dromerig….(AttentionDeficitDisorder)”